Zemsta – to czynienie dobra czy zła?

 Zemsta – to czynienie dobra czy zła?

Tytuł książki: „Hrabia Monte Christo”

Autor: Aleksander Dumas

Gatunek: powieść przygodowa

fot. Pola Lewandowska

„Hrabia Monte Christo” nie bez powodu nosi miano najlepszej powieści Aleksandra Dumasa. Burzliwa historia Edmunda Dantesa jest porywająca i pełna zaskakujących wątków. Muszę przyznać, że to książka, która bardzo mi się podobała. I chociaż ma około 1000 stron, to nie nudziłam się ani chwili!

Głównym bohaterem jest, jak już wspomniałam, Edmund Dantes, młody, 19-letni marynarz, mający niedługo zostać kapitanem. Szczęśliwy, wraca z rejsu na Marsylię, gdzie spotyka się z ukochaną Mercedes, mającą niedługo zostać jego żoną. Jednak nie wszystko toczy się tak pięknie, jak mogłoby się zdawać. Z powodu złośliwych intryg Danglarsa (chcącego zamiast Dantesa zostać kapitanem statku) i Fernanda (kochającego Mercedes) Dantes trafia do więzienia. 

Po czternastu latach Dantes wychodzi na wolność jako zupełnie inny człowiek – jako hrabia Monte Christo przepełniony żądzą zemsty. Odtąd nagradza sprawiedliwych i karze nikczemnych. Mści się na swoich wrogach i dawnych oprawcach. Zdaje mu się, że zemsta dodaje mu sił. Mówi sam o sobie, że jest ręką Opatrzności.

Dopiero na koniec rozumie... że to nie tak. Że „nienawiść zaślepia, gniew ogłusza, a ten, kto pragnie zaspokoić żądzę zemsty, może przypadkiem napić się goryczy”. Przebacza innym, bo sam potrzebuje przebaczenia. Rozumie wreszcie, że zemsta nie jest najlepszą drogą, że nie jest to czynienie dobra w imię Boga. Że to Bóg jest jedyną istotą wyższą, której nikt nie może się równać. I że największą mądrością są słowa: 

„Czekać i nie tracić nadziei!”

„Hrabia Monte Christo” jest napisany dynamicznie, ale i przy tym refleksyjnie. Plastyczne opisy nie nudzą, a barwnie opisane postaci wydają się realistyczne. Powieść ponadto jest wielowątkowa. Niektóre wątki są tak szczegółowo rozbudowane, że mogłyby składać się na osobną książkę (dodam, że równie ciekawą).

Podsumowując, bardzo mi się podobała powieść Dumasa. Uważam, że to piękna, poruszająca książka o życiu i ważnej roli przebaczenia, które daje ulgę. Ta powieść uświadamia nam, że zemsta nie daje ukojenia, ponieważ jest podsuwana przez szatana. Zamiast tego Bóg zachęca nas do wymówienia jednego słowa: „wybaczam”, które zmienia wszystko. 

Gorąco polecam „Hrabiego Monte Christo”!

Kim jestem?

Kim jestem?

Tytuł: „Złodziejka”

Autor: Katarzyna Wasilkowska

Gatunek: powieść obyczajowa

fot. P. Lewandowska

„Złodziejka” to najnowsza powieść Katarzyny Wasilowskiej. Książka wciąga od pierwszej strony. Wydarzenia dzieją się szybko i jest dużo zwrotów akcji, tak jak w prawdziwym życiu. Główną bohaterką jest piętnastoletnia Marika, zwana Mery. Dziewczyna ma w domu problemy, czuje się nierozumiana i nie dogaduje się z rodzicami. W szkole też nie jest lepiej, tym bardziej że egzaminy ósmoklasisty i wybór liceum tuż-tuż. Dlatego Mery znalazła sobie swoją tajemniczą oazę spokoju. Spędza tam każdą wolną chwilę i nareszcie czuje się spokojna, wolna i bezpieczna.

Wszystko zmienia się jednak pewnego dnia... Na lepsze czy gorsze? Tego nie zdradzę, ale Mery, lawirując między prawdą a kłamstwem, musi sobie odpowiedzieć na pytania: Kim jestem? Jaka chcę być?

Uważam, że „Złodziejka” to książka o poszukiwaniu siebie, swojego miejsca na ziemi,  prawdy i sensu życia. To także książka o cierpieniu, o tym, że „tylko Bóg zawsze wybacza. Z ludźmi bywa różnie...”. I – co najważniejsze – o dokonywaniu wyborów, które mogą zaważyć na całym życiu.

Moim zdaniem książka jest bardzo dopracowana: dogłębnie poznajemy główną bohaterkę, rozumiemy jej sposób myślenia i motywy postępowania. Miałam poczucie, że Mery to rzeczywista postać. 

Dodatkowymi atutami książki są dobrze oddany język współczesnych nastolatków – rzeczywiście często tak mówimy :) – oraz dołączona lista piosenek, których słucha Mery, a którą również można odsłuchać na YouTubie lub Spotify.

„Złodziejkę” czyta się w niektórych momentach ze łzami w oczach. To bardzo porywająca książka, poruszająca trudne i ważne tematy, takie jak moralność, uczciwość, walka z samym sobą, samotność i opuszczenie. Uważam, że powieść K. Wasilkowskiej powinien przeczytać każdy – i młody, i trochę starszy czytelnik.

Podróż do głębi

 Podróż do głębi

Tytuł książki: „Mały Książę”

Autor: Antoine de Saint-Exupéry

Gatunek: powiastka filozoficzna

                                                                 fot. Pola Lewandowska

 

„Mały Książę” to powiastka filozoficzna Antoine’a de Saint-Exupéry’ego. Powstała w czasie II wojny światowej, a zadedykowana została przyjacielowi autora – Leonowi Werthowi. Już w samej dedykacji Exupéry sugeruje, że jego książka będzie poruszać tematy związane z dzieciństwem, ale też z dojrzewaniem.

Po pierwszych stronach lektury „Mały Książę” wydawał mi się trochę infantylnym i nudnym utworem. To wrażenie dziecinności potęgowały jeszcze ilustracje autorskie, będące częścią książki. Dopiero po powtórnym przeczytaniu i głębszym zastanowieniu się doszłam do wniosku, że dzieło Exupéry’ego jest niebanalne!

Akcja „Małego Księcia” rozgrywa się na Saharze, gdzie Pilot, a zarazem narrator utworu, musiał awaryjnie lądować. I to właśnie tam, na pustyni, spotkał on Małego Księcia. Zaprzyjaźnił się z nim i poznał historię życia chłopca.

Tytułowy bohater opuścił swoją asteroidę B-612 i wyruszył w podróż, podczas której poznał nie tylko świat, lecz także samego siebie. Odwiedzał planety dorosłych – Króla, Próżnego, Pijaka, Biznesmena, Latarnika i Geografa – mających różne nałogi i złe przyzwyczajenia. Czego tam doświadczył? Do jakiego wniosku doszedł? Tego nie chcę zdradzić, ponieważ odkrywanie sensu tej powiastki przynosi dużą satysfakcję.

Uważam, że „Małego Księcia” powinien przeczytać każdy! Książka porusza ważny temat: miłość, która wymaga pielęgnacji i do której trzeba dojrzeć. Niemniej jednak istotna jest przyjaźń. Lis, przyjaciel głównego bohatera, powiedział mu, że na zawsze jest się odpowiedzialnym za tego, kogo się oswoiło. Dlatego właśnie miłość i przyjaźń łączą się z odpowiedzialnością. Wszystko to zostało tak pięknie i wzruszająco opisane, że tekst stanowi źródło niezliczonych cytatów i złotych myśli.

Im dłużej myślę o „Małym Księciu”, tym więcej dostrzegam jego przesłań, takich jak na przykład to, że wartości, relacje między ludźmi i marzenia są dużo ważniejsze niż rzeczy materialne oraz że w głębi serca warto pozostać dzieckiem. Istnieje wiele interpretacji tej powiastki, dlatego każdy może wyciągnąć z niej coś dla siebie. Bardzo polecam przeczytanie utworu Exupéry’ego i głęboką refleksję nad nim!